Wat kan afzien toch mooi zijn

DE MEERN – "Niet meer overnemen!" Robert komt van kop af en maakt mij duidelijk dat nu nog eens overnemen fataal kan zijn voor het slagen van onze missie vandaag. We willen winnen en dus moeten we het nu slim spelen. Hij heeft gelijk, mijn benen voelen zwaar en ik moet alle zeilen bijzetten het wiel van mijn voorganger te houden.

Afzien kan zo ontzettend mooi zijn, ik glimlach en denk aan het begin van deze dag. Zo moesten er in Zwolle eerst nog andere plaatjes onder mijn raceschoenen en moest ik de racefiets, die ik leen van collega Kamiel, nog uitproberen. Op de mountainbike heb ik door de jaren heen vele kilometers afgelegd en de afgelopen maanden heb ik bij Cycloon op verschillende koeriersfietsen veel kilometers gemaakt. Ik kan dus echt wel een beetje fietsen maar vandaag rij ik mee in een geweldig team. Robert, Ruben en Kamiel zijn alle drie ervaren wielrenners en aangezien het vandaag om een team time trial gaat is het absolute noodzaak dat ik bij deze klasbakken blijf. De tijd van de vierde telt. Vandaar.

Oud dametje schrikt zich een ongeluk

Ik haak weer aan in het wiel van Ruben en met z'n vieren slingeren we op topsnelheid over de Lekdijk. Een oud dametje schrikt zich een ongeluk als ons treintje haar auto, waarin zij haar zondagsritje over de dijk maakt, voorbij komt denderen. Robert zit helemaal in de wedstrijd en na een paar slokken water uit zijn bidon vliegt diezelfde bidon met een ferme boog de dijk af, recht in de armen van een toevallige passant. Geweldig die beleving!

Erop en erover

We zijn ongeveer een uur onderweg en zijn vanaf de start hard vertrokken met lange overnames. Mooi was het op de provinciale weg tussen Montfoort en Oudewater waar we over het parcours van de touretappe van vorig jaar reden. De regionale bus kwam ons amper voorbij en het getoeter achter ons klonk eerder als een aanmoediging om harder te gaan fietsen dan om ons direct weg te laten drukken. We hadden geluk dat de brug over de Hollandsche IJssel net weer open ging toen wij eraan kwamen racen. Het parcours zelf is door de organisatie fantastisch uitgezet en op het mooiste stukje komen we het andere Cycloon team voorbij die ons nog even goed aanmoedigen. Halverwege hebben we razendsnel onze lusjes afgegeven, hoewel Ruben de tijd nam om voor het hele team energierepen in te slaan, en hebben we het tempo weer opgepakt.

Het lichaam begint te protesteren

Inmiddels rijden we de Lekdijk af. Met Kamiel op kop rijden we nog maar eens twee teams voorbij. Dat voelt lekker, ik begin langzaam aan te geloven in een mooie eindklassering. Zelf heb ik geen idee van onze snelheid aangezien ik vandaag rij zonder kilometerteller, zonder oortjes en eigenlijk zonder enige voorbereiding. Tja, zelfs mijn benen zijn ongeschoren... Ik weet wel dat we hard gaan en het nog maar 15 kilometer terug is naar De Meern. In mijn hoofd reken ik uit dat het met een snelheid van 45 kilometer per uur 20 minuten zal gaan duren en daar hou ik me aan vast. Mijn onderrug begint te protesteren vanwege de voor mij ongebruikelijke houding op een iets te kleine fiets, mijn longen voel ik branden, maar opgeven is vandaag geen optie. Af en toe krijg ik van mijn teamgenoten een duwtje om me weer op de goede plek in het treintje te krijgen.

Laatste duwtje richting finish

Het laatste stuk gaat eigenlijk sneller voorbij dan ik had durven dromen. In de verte zie ik de A12 liggen en ik weet dat daar de finish ergens moet liggen. Het tempo wordt nog eens extra opgevoerd en de laatste meters sprinten Robert en Ruben er nog vandoor. Kamiel wint voor het team nog een aantal secondes door mij een laatste duw richting de finish te geven. Dan rijden we over de finish. 41.5 gemiddeld hoor ik zeggen, vreugde om me heen. Ik voel schouderklopjes en blijdschap. Zelf parkeer ik de racefiets in de berm en ga er zelf even bij liggen. Dit was gruwelijk mooi! Diep gegaan en in elk geval sneller dan veel van de deelnemende teams. Ik zie dure fietsen voorbij komen en lach opnieuw, materiaal zegt ook niet alles. 

Een epische dag

Dan begint het lange wachten. We fietsen terug naar brouwerij Maximus waar we genieten van een heerlijk Fiets-biertje en zien hoe de andere teams komen binnen druppelen. We genieten van de zon, nog wat biertjes en lekker eten. Dan komt de prijsuitreiking en blijken wij de winnaars van het overall klassement. Met een pakket biertjes, een appeltaartje, beenstukken en een nieuwe toiletbril voor op het Cycloon-toilet kunnen wij terug naar Zwolle. Het was een epische dag!