Door de ogen van de supporter: Grote mond

17 oktober, ik meld me weer in de WRZV hallen om te genieten van het zaalvoetbal. Als ik binnenkom is de aftrap al geweest, en ook de eerste goals zijn al gevallen. De wedstrijd blijkt een nogal eenzijdige wedstrijd te zijn. Want afgezien van een speler die nog af en toe gevaarlijk opduikt voor ons doel, is de tegenstander geen topploeg. De mannen van Cycloon rijgen zowat het ene doelpunt aan het andere en onze eigen doelman Simon kan net zo goed zijn krantje gaan lezen. Hij (en ik eerlijk gezegd ook) vraagt zich af op welke plek in de competitie deze mannen staan. Zij spelen nog geen deuk in een pakje boter en na een blik op de site van de WRZV blijken zij roemloos onderaan te bungelen. Halverwege is de stand dan ook al 9-0.

Na de wissel van speelhelft blijft Cycloon de veel machtigere speler. Sterker nog, de boys doen er nog even een tandje bij en gaan af op een monsterscore. De motivatie van de tegenpartij er nog wat van te maken is ver te zoeken. Halverwege de 2e helft is de stand opgelopen naar 15-0. Terwijl de keeper van de tegenpartij de bal weer eens uit zijn net vist, draait onze keeper Simon zich even om naar mij en vraagt gekscherend of we de 20 nog halen vandaag. Mocht dat zo zijn, dan betaal ik jullie na afloop een rondje, kaats ik de bal glimlachend terug. En dat had ik beter niet kunnen zeggen… Want als na de wedstrijd het eindsignaal klinkt, is de eindstand 22-0… Als de mannen even zitten uit te puffen op de bank, grinnikt Simon naar mij: dat gaat je geld kosten… De anderen zijn verbaasd, maar na mijn uitleg kunnen ze er wel om lachen. Nadat zij een douche hebben genomen, los ik mijn belofte dan ook keurig in. Aan de bar haal ik voor hen allen een biertje en voor mezelf een frisje, tsja, belofte maakt schuld en zonder een beetje humor… Ik moet maar niet te vaak zo’n grote mond hebben…

Hard tegen hard

Een paar weken later, bij de volgende wedstrijd, hebben we een ietwat zwaardere tegenstander. Een die ook wat fanatieker is, het gaat soms echt hard tegen hard. Botsingen, met de bijbehorende valpartijen komen geregeld voor. De scheidsrechter moet af en toe streng ingrijpen, waarschuwen en vrije trappen uitdelen. Na een botsing met een tegenstander, die ogenschijnlijk zonder gevolgen bleef, wordt het Cycloner Jos even te veel. De beslissing van de scheidsrechter is hij het niet mee eens en dat laat hij merken. Helaas voor hem heeft hij een iets te grote mond, het is dan ook terecht dat deze arbiter een gele kaart trekt. In het zaalvoetbal betekent dit dat je even het veld uit moet, 2 minuten op de strafstoel, even afkoelen. Ik sta op de tribune verbaasd te kijken. Zo’n grote mond had ik van hem niet verwacht… Meestal is Jos de rustigste speler in het veld…

Haantjesgedrag van mijn collega's

Maar gelukkig is hij niet de enige die een wat verhit gemoed heeft. Er zijn, zowel bij Cycloon als bij de tegenstander, een paar mannen met haantjesgedrag bij. Iets dat ik niet achter mijn collega’s gezocht had, misschien is het wel het fanatisme in het spel? In de tweede helft is het de keeper van de tegenpartij die ook een iets te grote mond heeft. Ook hij krijgt geel en moet dus 2 minuten buiten het veld zitten. Aan het einde van de wedstrijd zijn het de Cycloon-mannen die aan het langste eind trekken. Met een 10-4 eindstand, en dus wederom 3 punten in the pocket, kunnen ze tevreden naar huis. En ik ook, want ik heb gezien deze wedstrijd dat ze verdedigend vooruit zijn gegaan! Natuurlijk kan het nog beter, maar het begin is er! Ga zo door mannen!

Intussen heeft mij ook het nieuws bereikt dat Arjan is gestopt met voetballen bij ZVT Cycloon. Arjan, dank je wel voor de vele mooie wedstrijden met jou in de ploeg! We zullen jouw spel missen!

Voetbalgroetjes,

Jenny Pit