Het hachelijke avontuur van bloemenbezorger Yickee

STEENWIJK/ZWOLLE – Meer dan drie uur heeft Yickee Mondria (24) vastgezeten achterin zijn busje. De Zwolse autokoerier van Cycloon is voor Bloomon op pad om bloemen te bezorgen in Steenwijk als de deur van de laadruimte in het slot valt. En Yickee zit erin. Halfnaakt, maar daarover later meer.

Yickee doet zijn verhaal tijdens de jaarlijkse barbecue van de Post & Fietskoeriersvestiging in Zwolle. Zeker twintig keer moet hij vertellen over zijn avontuur. Hij doet het met een lach, ook al moet hij toegeven dat hij hem op het moment zelf ook wel kneep.

Yickee is met de auto op pad om mensen blij te maken met de bloemen van Bloomon. “Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik wel een beetje haast had door een file op de A28. Ik liep een paar minuten achter op de route en dat zinde me niet. Dus ik parkeerde de auto en wilde snel een bos bloemen achteruit de auto pakken. Maar omdat ik er net niet bij kon, kroop ik helemaal in de laadruimte. En vervolgens valt de deur dicht - en zit ik vast”, is zijn nuchtere constatering.

Van alle busjes juist deze

En je zult het net zien. Zijn telefoon ligt voorin de auto, de auto zelf staat geparkeerd in een doodlopende weg, dus verkeer is er niet. En juist dit busje blijkt van binnen niet open te kunnen. “Ik heb het nog gecheckt”, zegt Yickee. Echt waar, álle busjes van Cycloon kunnen van binnen open. Behalve deze”, verzucht hij.

Moed zakt langzaam in de schoenen

Via een piepklein strookje raam boven de autostickers kan hij naar buiten kijken. In de verte ziet hij in een huis een vrouw televisie kijken. “Ik deed het lampje de hele tijd aan en uit en ik klikte met de autosleutels zodat de alarmlichten van de auto aan en uit gingen, maar het hielp niet. Ik zag de vrouw zelfs nog een keer naar buiten komen, maar ze zag of hoorde me niet. Hoe hard ik ook schreeuwde en bonkte. Ze liep zo weer naar binnen. Op een goed moment word je wel moedeloos dan hoor”, moet de koerier/planner/sorteerder van Cycloon toegeven.

Water uit de bloemenbox

Yickee legt zich neer bij zijn lot, trekt zijn t-shirt, schoenen en sokken uit om er een kussentje van te maken en gaat liggen. “Ik was me echt aan het voorbereiden op een nachtje slapen achterin het busje”, reconstrueert hij zijn hachelijke avontuur. “Voor de dorst kon ik het water uit de bloemenboxen drinken”, heeft hij bedacht. “Maar dat had ik pas voor de volgende ochtend gepland. Als het echt niet anders kon.” Zonder enig benul van tijd gaat hij liggen. Hopend op redding, vrezend voor een lange nacht op een wel erg hard matras.

‘En of er iemand in zit’, schreeuwde ik

Op een goed moment hoort hij mensen langs de auto lopen. Een man en een vrouw. Hij zet direct met de autosleutels de alarmlichten weer in werking en schreeuwt en bonkt als een bezetene. “Of zou d’r iemand in zitten? hoorde ik de vrouw zeggen. ‘Ja, en óf er iemand in zit’, schreeuwde ik zo hard ik kon terug. En och wat was ik blij dat ze me hoorden.” De man en de vrouw doen de deur open en de onfortuinlijke Yickee kan eruit. “Ik was zo blij dat ik was bevrijd, dat ik helemaal vergat dat ik halfnaakt was. Dat zal er wel een beetje raar hebben uitgezien”, bedenkt hij achteraf.

Maar het bloemetje is wel bezorgd

Eind goed al goed. Yickee is vrij en ziet dat het al na half elf ’s avonds is. Drie uur en een kwartier heeft hij vastgezeten. Het bosje bloemen bezorgt hij alsnog bij de vrouw die zijn noodsignalen niet had waargenomen. Daarna rijdt hij terug naar Zwolle om de planner zijn avontuur uit de doeken te doen. Terugkijkend  kan Yickee erom lachen. “Weer een reden waarom bezorgen met de fiets veel beter is.”