Door de ogen van de supporter: Zaalvoetbal en ik

Ja, ik biecht het op… Ook ik heb een guilty pleasure… Sinds ik zo’n 2,5 voetbalseizoen geleden voor het eerst naar mijn collega’s ging kijken bij hun zaalvoetbalwedstrijd, ben ik om. Sinds die dag mis ik bijna geen wedstrijd meer. Hooguit een keer de vroege wedstrijd, omdat ik dan nog aan t werk ben. Of ik moet ziek of met vakantie zijn. Tsja, dan is het even niet anders. Intussen heb ik enkele bijnamen gekregen zoals “Trouwe supporter”, “Superfan” of “De fanclub”. Ik heb zelfs al een leuke voetbalsjaal gebreid met hun logo erop. Ze waren blij verrast toen ze die zagen!

Trouw

Maar waarom ik nou zo trouw elke week op de tribune zit? Tsja, dat snap ik zelf ook niet helemaal goed. Natuurlijk, de opbouwende spanningskriebel vooraf is niet vervelend. En als ik eenmaal onderweg ben, vloeit die heel makkelijk af. Eenmaal in de sporthallen zijn mijn collega’s makkelijk te vinden. Gewoon even kijken in welke hal hun rood-witte tenue te zien is. En anders hangt er ook altijd een lijst op het memobord met het schema van die avond in beide zalen. Ik settel mezelf altijd op de tribune, achter het doel van de keeper van mijn ploeg. Zo heb ik echt het gevoel achter ze te staan. Soms zelfs letterlijk, want in een van de zalen staan geen bankjes achter een van de doelen. Tijdens de wedstrijd leef ik met ze mee. Van balen en mopperen tot juichen en klappen en alles wat er tussenin zit, bijna alle emoties passeren op zo’n avond de revue. Heerlijk! En het resultaat maakt dan niet zoveel meer uit. Natuurlijk, ze spelen om te winnen. Maar helaas lukt dat niet altijd…

Gezellig

Vaak strijken we na afloop nog even neer in de kantine om wat te drinken. De ene keer betaalt die, de andere keer weer een ander. En soms is er iemand in een goede bui of heeft wat te vieren, dan hebben we er ook wat lekkers bij, meestal bitterballen. Maar een snack erbij of niet, gezellig is het wel altijd. Even de wedstrijd nabespreken, of  praten over van alles en nog wat. Deze avonden mogen van mij wel heel lang duren (gezelligheid kent geen tijd), maar gaan helaas altijd veel te snel voorbij. En aangezien ik altijd een andere kant op moet dan mijn collega’s, wil ik überhaupt thuis komen, fiets ik dan altijd alleen naar huis. Vaak denk ik dan tijdens het fietsen nog eens na over de avond.

Socialer

En elke keer kom ik dan tot dezelfde slotsom: wat was het weer leuk vanavond. Voordat ik bij dit bedrijf kwam werken had ik nooit verwacht dat je het buiten je werk om ook zo gezellig kon hebben met collega’s. En dat zal ook precies de reden zijn dat ik zo graag naar deze zaalvoetbalavondjes toe ga. Het jezelf kunnen zijn, jezelf kunnen ontwikkelen op sociaal vlak. Want dat is wat er in feite gebeurt: door het kijken naar wedstrijden en het omgaan met collega’s leer je zoveel bij. Je leert emoties te herkennen (wanneer een speler bijvoorbeeld boos is, blij na een mooie actie of gefrustreerd is na botsing met een tegenstander). En tijdens “de derde helft” leer je omgaan met een groepje mensen. Hierdoor ben ik voor mijn gevoel best een beetje socialer geworden. En gewoon het feit dat het gewaardeerd wordt dat je er gewoon bent voor ze. Dat totale plaatje maakt het zo leuk om deze avonden te bezoeken! En dat zou ik voor geen goud meer willen missen!

Voetbalgroetjes,

Jenny Pit