Blog: Droombaan... of toch niet?

Elly werkt bij Exenis en is 30 jaar in dienst. Van haar collega's krijgt ze een bijzonder cadeau: Een middag meefietsen met Cycloon Fietskoeriers. Elly vertelt over deze middag.

Op 1 april 2018 was ik 30 jaar in dienst bij Enexis, een hele mijlpaal. Er werden bloemen bezorgd thuis, ik mocht een mooie gratificatie ontvangen maar het meest bijzondere cadeau was afkomstig van mijn collega’s, een middag meefietsen met Cycloon Fietskoeriers.

Bijna dagelijks zien we door het raam op het werk een fietskoerier fietsen, kromgebogen over het stuur in weer en wind. Een koerier die dagelijks de post bij Enexis bezorgt en ophaalt. Wanneer ik dit zie zeg ik met enige regelmaat... Wat een droombaan, lekker de hele dag fietsen!! Als fanatiek wielrenner en mountainbiker hadden mijn collega’s dan ook geregeld dat ik een middag mee mocht fietsen met Cycloon Fietskoeriers. Blij verrast was ik met dit cadeau.

Maandagmiddag 7 mei was het zover. Enigszins gespannen was ik wel. Menigeen heeft deze koeriers wel eens zien fietsen in de stad, het gaat hard en het is een echte intervaltocht, stoppen en stilstaan. Aan een goede conditie ontbreekt het mij niet maar ik was toch zenuwachtig of het me zou lukken om deze jongens bij te houden.

Na een hartelijk ontvangst en een leuke rondleiding door Marco bij Cycloon werd ik voorgesteld aan mijn begeleider van deze middag, Joris, een jonge vent van begin 30. Hij vertelde me waar de route naar toe ging en bij welke bedrijven we de post moesten ophalen. We gingen richting Stadshagen waar we bij diverse vestigingen van de Zonnehuis-groep de post zouden ophalen en brengen. Onderweg naar Stadshagen zouden we nog bij een aantal bedrijven en scholen de post ophalen. De fiets was inmiddels al klaargezet met bobcar voor de eventuele pakketjes, en, voor de volledigheid kreeg ik ook nog een grote rugtas waar de post in gedaan kon worden. Ook lag er al een Cycloon wielershirt voor me klaar, een gele helm en handschoenen.

Mijn collega’s waren inmiddels gearriveerd om wat foto’s te maken en me uit te zwaaien. Om 13.45 uur was het op de pedalen en achter Joris aan. Het was wennen met de bobcar achter me, wat een gestuiter achter de fiets. Gelukkig keek Joris met enige regelmaat over zijn schouder om te zien of ik nog in zijn wiel zat. Al vrij snel waren we bij het eerste bedrijf om de post te halen, hup, van de fiets af en BAM… Daar lag ik, op de grond. Oeps, even vergeten dat ik een karretje achter de fiets heb… Is toch iets anders afstappen dan mijn eigen fiets. De fiets parkeren met een kar erachter is ook al een kunst op zich, Joris leert me hoe ik dat het handigst kan doen. Gelukt, en snel mee naar binnen om de post te halen. Het gaat razendsnel, Joris weet precies waar hij moet zijn en voordat ik er erg in heb staan we weer buiten en gaan de pedalen weer rond. Hup… Weer bij hem in het wiel, bijblijven denk ik steeds maar… stoplicht… stoppen… groen licht, GAAN, stoplicht… stoppen… groen licht, GAAN! PPPFFFF… Dit is hard werken!

Bij de vestigingen van de Zonnehuis-groep heeft Joris de pincodes om binnen te komen, ook dit gaat allemaal vliegensvlug. Dikwijls moeten we ook nog een aantal trappen op om de post te halen... Mijn bovenbenen stribbelen wat tegen merk ik. Joris geeft me prima tekst en uitleg waar we zijn en legt me uit hoe het gaat met de interne post van het Zonnehuis, deze gaan we straks afleveren op de hoofdvestiging van het Zonnehuis in Stadshagen. Ik geniet met volle teugen… Af en toe is het echt afzien om bij Joris in het wiel te blijven maar het lukt me nog steeds. We gaan door allerlei sluiproutes en ik zie weggetjes waar ik het bestaan niet van weet. Inmiddels gutst het zweet bij mij overal, het is ruim 25 graden, mijn maximale hartslag ga ik vanmiddag ruimschoots halen. Maar… ik geniet nog steeds met volle teugen. Halverwege, voor een stoplicht, krijg ik de complimenten van Joris, voor een eerste keer doe ik het zeker niet slecht en mocht ik interesse hebben om fietskoerier te worden, hij weet zeker dat ik door de test kom. Ik bedank hem voor het compliment maar deze “droombaan" is ECHT afzien vertel ik hem en geef hem mijn complimenten dat hij dit dagelijks doet. Hij begrijpt dat ik mijn baan bij Enexis niet zal verruilen voor een baan als fietskoerier…. Hoe leuk het ook is.

Na ruim 1,5 uur zijn we terug bij Cycloon, we geven de post af bij de balie waar deze verder wordt verwerkt door de medewerkers van Cycloon.

Ik bedank Joris voor zijn goede begeleiding, neem een kop koffie en wordt dan voorgesteld aan Jans. Hij is degene die mij op de 2e route gaat begeleiden, de route die via het Enexis terrein gaat. Jans is 68 en eerlijk gezegd denk ik… pppfff, gelukkig geen jonge vent meer, bij Jans kan ik vast en zeker makkelijker in het wiel blijven. Maar het gezegde “hoe ouder hoe gekker” gaat hier op... Ik heb er moeite mee, ik praat mezelf moed in en blijf bij hem in het wiel. We gaan naar het provinciehuis en langs een school en ook dit gaat hurry up. De hele route afmaken met Jans is me echt te veel van het goede en ik besluit om na het ophalen van de post bij Enexis mijn “droombaan” als koerier voor gezien te houden. Rond 16.15 uur fietsen we het terrein van Enexis op en halen de post in gebouw R. Ik bedank Jans voor de begeleiding en geef hem mijn complimenten voor zijn conditie op deze leeftijd. Ik bezoek nog even mijn collega’s van Fudura en fiets vervolgens rustig terug naar Cycloon.

Het was een superleuke ervaring om dit te mogen doen!! Mijn collega’s wil ik nogmaals bedanken voor dit ontzettend leuke cadeau maar ik wil ook zeker Cycloon bedanken dat ze hun medewerking hieraan verleend hebben. Top!!

Een sportieve groet,
Elly